Μαρία Δημητριάδου: Η “Αρχηγός” μας
από την Αντζελα Κάτση, εθελόντρια επικοινωνίας στο Πολυιατρείο Θεσσαλονίκης
Η Μαρία (απαγορεύεται από την ίδια το “Κυρία” Μαρία) είναι εδώ και 9 χρόνια εθελόντρια στο Πολυιατρείο της PRAKSIS στηΘεσσαλονίκη. Μόλις μπαίνει στο Πολυιατρείο το πρώτο άκουσμα θα είναι «Ήρθες Αρχηγέ;» και η απάντηση « Ναι ήρθα αλλά σε μισή ώρα θα πρέπει να φύγω…». Κι η μισή ώρα πάντοτε γίνεται μία ώρα, και καταλήγει να φεύγει κάθε φορά μετά από 3-4 ώρες. «Να τελειώσω αυτό και έφυγα, αλλά έχω και αυτό…» και πάει λέγοντας. Η Μαρία Δημητριάδου είναι από τα πιο δραστήρια και από τα πια αγαπητά πρόσωπα στο Πολυιατρείο Θεσσαλονίκης.
.
.
Πριν από 9 χρόνια, μόλις είχα βγει στη σύνταξη, επισκέφθηκα μία έκθεση φωτογραφίας η οποία με συγκίνησε πολύ. Αποφάσισα αμέσως να γίνω ενεργή εθελόντρια.
Είμαι 64 χρονών και έχω πολύ χρόνο στη διάθεσή μου. Επιλέγω να ξοδεύω το χρόνο μου στην PRAKSIS προσφέροντας όσα περισσότερα μπορώ. Σίγουρα όμως, η ίδια η δράση της οργάνωσης με αποζημιώνει πολλαπλάσια από αυτά που προσφέρω.
Μου αρέσει η ομαδική δουλειά, η οποία απευθύνεται στην ανακούφιση των πληθυσμών που εξυπηρετούμε. Πιστεύω πολύ στην κοινωνική δικαιοσύνη. Ο ένας μου ο παππούς ήταν ιερωμένος και δάσκαλος. Η μητέρα μου ήταν θρήσκα και ο πατέρας μου από την άλλη άθεος. Εγώ επέλεξα να ανήκω στην κατηγορία του πατέρα μου.
Έχω περάσει από διάφορα «πόστα» στο Πολυιατρείο της Θεσσαλονίκης. Για 3 χρόνια ήμουνα συντονίστρια προγραμμάτων. Η επαγγελματική μου ενασχόληση στο χώρο των φαρμάκων για περισσότερα από 30 χρόνια με βοήθησε να βρεθώ στο φαρμακείο τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Στο φαρμακείο συλλέγουμε, ελέγχουμε ποιοτικά και ποσοτικά τα φάρμακα, τα οποία δίνουμε κατόπιν δωρεάν στους ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη.

Προέρχομαι από γονείς που ήρθαν ως πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Οι μνήμες και οι περιγραφές τους είναι ακόμη ζωντανές και είναι αυτές που αντίκρισα μέσα στο Πολυιατρείο. Οι οικονομικοί μετανάστες και οι πρόσφυγες είναι κοινωνικά φαινόμενα στα οποία δεν έσκυψε ποτέ το κράτος.
Η πλειοψηφία του πληθυσμού που εξυπηρετούμε είναι άνθρωποι ευγενικοί, χαμηλών τόνων και δέχονται την προσφορά μας με ανακούφιση. Ένα μικρό τμήμα, όμως, των ανθρώπων που έρχονται στην PRAKSIS, αγνοεί ότι δεν είμαστε μέρος του κράτους και δεν γνωρίζει τι πραγματικά καταφέρνουμε. Έχοντας μπροστά τους μόνο το προσωπικό τους πρόβλημα γίνονται αναιδείς και προκλητικοί. Εμείς, όμως, είμαστε «υποχρεωμένοι» να απαντάμε με υπομονή και πειστικότητα ότι είναι η διάθεσή μας να τους εξυπηρετήσουμε.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί μία ηλικιωμένη κυρία, που εξυπηρετούμε πολλά χρόνια και πίστευε ότι εργάζομαι στο Πολυιατρείο για να συμπληρώσω τα ένσημά μου. Όταν της εξήγησαν στη γλώσσα της ότι είμαι εθελόντρια, η κυρία αμέσως άρχισε να με βλέπει με άλλο μάτι. Από εκεί δηλαδή που θεωρούσε υποχρέωσή μου να την εξυπηρετήσω άρχισε να με ευχαριστεί για αυτό που έκανα.


