Μωχάμεντ Αλι

Ρίσκαρε τη ζωή του στα 14 για ένα καλύτερο μέλλον

 
" Έτσι είναι για μας. Όταν κάνεις ένα μικρό λάθος αλλάζει ολόκληρη η ζωή σου"

Συνέντευξη στο Δημήτρη Ρουμπή, Υπεύθυνο Τύπου της PRAKSIS.


Ο Μωχάμεντ Αλι* ταξίδεψε και ήρθε μόνος του στην Ελλάδα όταν ήταν 14. Το όνειρο του ήταν να ζήσει στη Βόρεια Ευρώπη αλλά δεν τα κατάφερε. Ρισκάροντας την ίδια του τη ζωή κατέληξε μετά από αμέτρητες δυσκολίες να ζει στην Αθήνα, προσπαθώντας να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Για πρώτη φορά τον συναντήσαμε στον Ξενώνα Ανηλίκων στα Ανώγεια Κρήτης και στη συνέχεια μας βρήκε ο ίδιος στο Πολυιατρείο Αθήνας. Ο Μωχάμεντ Αλι είναι μια τυπική περίπτωση ασυνόδευτου ανήλικου που αποφασίζει να ταξιδέψει μόνος του, αναζητώντας μια νέα ζωή. Τέτοια παιδιά συναντάμε όλο και πιο συχνά στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.




Congo 20006, © Σωτήρης Δανέζης

.

Με λένε Μωχάμεντ Αλι και είμαι από το Αφγανιστάν. Πριν από 5 χρόνια, όταν ήμουν 14 χρονών, είχα πρόβλημα στη χώρα μου λόγω της κατάστασης και δεν μπορούσα να μείνω άλλο. Γι’αυτό και αποφάσισα να φύγω προς τη Δύση. Αλλωστε δεν έχω οικογένεια στο Αφγανιστάν...

Από το Αφγανιστάν περάσαμε στο Ιράν και μετά στη Τουρκία. Ήμαστε 5 φίλοι. Όλοι ανήλικοι. Προσπαθήσαμε να περάσουμε με φουσκωτό στη Μυτιλήνη. Ήταν όμως η περίοδος των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα και είχε πολύ έλεγχο. Μέσα στη θάλασσα μας σταμάτησε η ακτοφυλακή. Δεν ξέρω αν ήταν Έλληνες ή κάτι άλλο. Μας μιλούσαν Αγγλικά.

Μας είπαν να μη φοβόμαστε και ότι θα μας πήγαιναν στο κέντρο υποδοχής στη Μυτιλήνη. Όμως δεν έγινε έτσι. Μας πήγαν πιο κοντά στην Τουρκία και μας πέταξαν στη θάλασσα. Μας έριξαν μόνο τρία σωσίβια. Τους δύο φίλους που δεν ήξεραν κολύμπι και δεν βρήκαν σωσίβιο δεν τους ξαναείδαμε. Πνίγηκαν. Πώς αισθανθήκαμε; Δεν μπορούσαμε να σκεφτούμε τίποτα τότε.

Από την Τουρκία μας γύρισαν πίσω στα σύνορα με το Ιράν, όπου μας χτυπήσανε. Όμως τίποτα δε με σταματούσε για να μην γυρίσω πίσω. Τη δεύτερη φορά ήθελα να πάω στη Νορβηγία ή στην Αγγλία που έχω φίλους. Από την Τουρκία προσπάθησα να πάω Βουλγαρία και Ουγγαρία. Αλλά ήταν πολύ δύσκολο και αναγκάστηκα να έρθω ξανά στην Ελλάδα.

.

                                                                       Myanmar 2008, © Σωτήρης Δανέζης

.

Στο Νευροκόπι πέρασα τρεις μήνες στη φυλακή για παράνομη είσοδο στη χώρα. Σε ένα δωμάτιο ήμαστε 8 άτομα. Μετά τους τρεις μήνες, μου έδωσαν χαρτί απέλασης, με το οποίο θα έπρεπε να έφευγα από τη χώρα μέσα σε 20 μέρες. Σιγά μη γύριζα πίσω...Αλλά, ούτε στην Ευρώπη θα μπορούσα να πάω αφού μου είχαν πάρει τα αποτυπώματα στην Ελλάδα. Όπου και να πήγαινα θα με γύριζαν στην Ελλάδα (σ.σ. Λόγω της Συνθήκης του Δουβλίνου).

Στη Δράμα, δεν είχαμε καθόλου λεφτά για να φύγουμε. Συναντήσαμε μετά από μέρες τους αστυνομικούς από το Νευροκόπι, με τους οποίους είχαμε γνωριστεί. Μας είπαν «ακόμη εδώ είσαστε εσείς;». Τους εξηγήσαμε ότι δεν έχουμε λεφτά και μας έδωσαν εκείνοι για να πάμε Θεσσαλονίκη! Φοβερά παιδιά...

Στο σταθμό του τραίνου της Θεσσαλονίκης, ήμαστε σαν καημένοι, μόνο με το χαρτί απέλασης από τη χώρα. Τα λεφτά δεν έφταναν για όλους να πάμε στην Αθήνα. Παρακαλούσαμε την κοπέλα να μας βγάλει εισιτήρια για 2 άτομα δίνοντας όλα τα λεφτά που είχαμε. Με τα πολλά μας άφησαν. Από τη χαρά μας δεν μπορούσαμε ούτε να μιλήσουμε!

Στην Αθήνα μέναμε 15 άτομα στο ίδιο σπίτι. Αναζήτησα βοήθεια σε διάφορες οργανώσεις. Επειδή ήμουν ανήλικος, με έστειλαν για ένα χρόνο και οκτώ μήνες σε Ξενώνα για ανήλικους πρόσφυγες στα Ανώγεια Κρήτης. Είναι όμως πολύ απομονωμένα. Κουράστηκα κι έφυγα.

Εδώ και ένα χρόνο μένω σε ένα διαμέρισμα στα Εξάρχεια. Ψάχνω δουλειά και ίσως ξεκινήσω και το νυχτερινό σχολείο. Τώρα μιλάω καλά Ελληνικά. Οι περισσότεροι φίλοι μου είναι Έλληνες και με έχουν βοηθήσει. Είναι καλοί άνθρωποι οι Έλληνες.

Ξέρω ότι τώρα θα κάτσω στην Ελλάδα. Η Βόρεια Ευρώπη ήταν ένα όνειρο για μένα. Αλλά έτσι είναι για μας. Όταν κάνεις ένα μικρό λάθος αλλάζει ολόκληρη η ζωή σου.

Σχόλια Συντάκτη

*Σεβόμενοι την επιθυμία του συνεντευξιαζόμενου για ανωνυμία, το όνομα είναι φανταστικό. Η μαρτυρία είναι αληθινή.

** Το φωτογραφικό υλικό είναι από την έκθεση του Σωτήρη Δανέζη "Ένας Σύνθετος Κόσμος" που παρουσιάστηκε το Φεβρουάριο 2009 στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Το 50% των εισιτηρίων προσφέρθηκαν για την ενίσχυση των προγραμμάτων της PRAKSIS. Ένα μεγάλο ευχαριστώ!












Haiti 2008, © Σωτήρης Δανέζης